โทษจีนไม่อาจนำงานกลับคืนสู่เศรษฐกิจหลังยุคอุตสาหกรรม

เกือบทุกแหล่งข่าวในปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นนักการเมือง นักวิชาการ หรือกลุ่มอื่น ๆ ต่างกล่าวอ้างว่าการผลิตสินค้าเกินความจำเป็นและการส่งออกของจีนนั้นเป็นข้อได้เปรียบที่ไม่เป็นธรรม บางแหล่งอาจถึงขั้นอ้างว่าข้อได้เปรียบดังกล่าวเป็นเหตุผลที่ชอบธรรมในการใช้มาตรการกีดกันทางการค้า แต่การแก้ไขความผิดพลาดของตนเองนั้นกลับเป็นเรื่องยาก

เป็นเวลานานหลายทศวรรษที่สหรัฐอเมริกา ยุโรปส่วนใหญ่ รวมถึงญี่ปุ่น ซึ่งเคยภาคภูมิใจในทักษะการผลิตของตน ต่างภูมิใจกับการเปลี่ยนผ่านไปสู่เศรษฐกิจแบบ “หลังยุคอุตสาหกรรม” และเน้นบริการ พวกเขาไม่ได้ตั้งคำถามว่าใครควรเป็นผู้ “ผลิตสิ่งของ” เมื่อการผลิตสิ่งของไม่เป็นที่นิยมอีกต่อไป

ดังนั้น จึงไม่น่าแปลกใจที่จีน ซึ่งมีเป้าหมายที่ชัดเจนและวางแผนเชิงกลยุทธ์ในระยะยาว แทนที่จะปล่อยให้เป็นไปตามกลไกของตลาด ได้ก้าวเข้ามาเติมเต็มช่องว่างด้านอุปทานและอุปสงค์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ คำกล่าวนี้ไม่ได้มาจากความเชื่อทางอุดมการณ์เพียงอย่างเดียว แต่เป็นความเชื่อที่มาจากการรายงานและการวิเคราะห์ผลกระทบของนโยบายอุตสาหกรรมและการลดอุตสาหกรรมในอังกฤษ ญี่ปุ่น และที่อื่น ๆ

ความย้อนแย้งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและอาจจะขมขื่นที่สุดคือ ชาติตะวันตกกำลังพยายามที่จะพลิกกลับทิศทางและฟื้นฟูอุตสาหกรรม รวมถึงถอยออกมาจากทางตันที่พวกเขาเลือกเดินเข้าไปด้วยความสมัครใจเมื่อหลายสิบปีก่อน แต่กลับพบว่าจีนกำลังเป็นผู้นำในเส้นทางหลักของการผลิตระดับโลก

การฟื้นฟูอุตสาหกรรมกำลังกลายเป็นมนต์ขลังสำหรับนักการเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรณีของ Andy Burnham ผู้ที่คาดว่าจะได้รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอังกฤษ ซึ่งพูดถึงการฟื้นฟูอุตสาหกรรมของประเทศ นอกจากนี้ยังมีประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ แห่งสหรัฐฯ ผู้สนับสนุนการนำตำแหน่งงานภาคการผลิต “กลับคืนสู่ประเทศ” การฟื้นฟูอุตสาหกรรมยังดูเหมือนจะเป็นนโยบายสำคัญสำหรับนายกรัฐมนตรี Sanae Takaichi ของญี่ปุ่น แม้ว่าในกรณีของญี่ปุ่นจะเน้นไปที่การฟื้นฟูหรือจัดตั้งอุตสาหกรรมที่สามารถตอบสนองความต้องการภายในประเทศและการส่งออกสำหรับระบบ “การป้องกันประเทศ” เป็นหลัก

ที่มา: South China Morning Post